امروز: یکشنبه 28 مرداد 1397 برابر با 19 آگوست 2018

 

دارای مجوز  رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به شماره 93/28012

یادداشت

چهارشنبه, 19 آبان 1395

گزارش روزنامه «اعتماد» از وضعیت ماهيگيران ايراني كه بيش از دو سال است در اسارت دزدان دريايي سومالي هستند، در گفت‌وگو با خانواده های گروگان ها / نوشته هديه كيميايي

روزهای سه شنبه هرهفته به عنوان روزهای ملاقات عمومی دستگاه های اجرایی مشخص شده است وبسیاری از مدیران دستگاه های اجرایی در روزهای دیگر هفته از پذیرش ارباب رجوع خودداری می کنند واعلام می کنندکه فقط روزهای سه شنبه ملاقات عمومی دارند ومردم فقط دراین روزهابرای ملاقات مدیران مراجعه نمایند.


ما جمعی از اولیا خواستار برداشتن تبعیض تحصیلی و استفاده ی یکسان از امکانات برای  تمامی فرزندان این مرز و بوم در کنار یکدیگر هستیم.
طبق این بیانیه ما خواهان برداشتن مدارس تیزهوشان، نمونه، شاهد، فرهنگیان، امام حسین و....میباشیم.
به کدامین گناه فرزندان ما از پیش دبستان و کودکی باید به بهانه ی ورود به این فضاهای کذایی تحت آموزش با کتب تستی قرار گیرند و به خود بقبولانند که برای رستگاری دنیوی و اخروی باید به این مدارس وارد شوند و با آزمون های هیولاوار تستی دست و پنجه نرم کنند و از کودکی در آنها نهادینه شود که باید نکته حفظ کرده و تست بزنند و علم را فقط برای موفقیت در آزمون های تستی یاد بگیرند، نه برای تفکر در خویشتن خویش و نظام هستی و ساختن خود در جامعه، وبه جای آنکه در فضایی مملو از آرامش دوران ابتدایی را بگذرانند، روح و احساسشان  قربانی  زیاده خواهی سودجویان قرار بگیرد.
چرا به بهانه ی نخبه پروری با کودک ده ساله این چنین بازی میکنیم  و فضایی پر استرس و پر تنش ناشی از قبولی یا عدم قبولی فرزندانمان ایجاد می نماییم؟!!
چرا او باید در اوان کودکی حس سرخوردگی و بی کفایتی و انزجار از مدرسه را از عدم قبولی خود در این مدارس داشته باشد؟!!
 این در حالی است که کسی جواب گو نیست که بعد سی سال از تاسیس اینگونه مدارس چه اتفاق خاصی در سطح کشور افتاده؟!! چرا برای تعداد انگشت شمار تیزهوش واقعی این همه کودک و خانواده شان باید سخت ترین استرس ها را تحمل کنند و این در حالی است که بعد از نخبه پروری هیچ کس به سراغ آنها نمی رود!! نخبگانی که میلیون ها نفر به خاطر آنها قربانی شده اند خود به دست فراموشی سپرده میشوند!!!که اکثرشان مجبورند ترک این دیار کنند!!!
کی میخواهد جیب دلالان کتاب های تستی و کمک آموزشی و هزاران دست اندر کار آزمون های تستی بی محتوا پر شود؟؟!!! تا کجا باید قربانی بدهیم؟؟؟؟؟؟!!! آن هم قربانیانی که سن آنها تازه به هفت سال رسیده !!!
قرار بود کنکور را کمرنگ کنیم عجب آنکه دقیقا بالعکس شد. اگر تا چندی قبل نوجوان هفده ساله ما درگیر این موضوع می شد، با کمال مصیبت به لطف این نظام آموزشی، کودکان ما به سخره گرفته شده و حتی با جسارت کامل آزمون های تستی چند مرحله ای در تمام مقاطع برای چند مرتبه درطول سال برگزار می شود!! به جای آنکه کلاس های  تخصصی برای هر رشته برگزار کنیم و نیروهای آزمایشگاه را قوی کنیم و محیط هایی بسازیم که هر کس به فراخور استعداد خود در آن رشد یابد، هزینه های سنگین را باید صرف آزمون های چند مرحله ای کنیم!!!!!
شگفتا که جاهلیت دوران گذشته مبنی  براینکه فقط قشر متمول جامعه حق تحصیل و برخورداری از امکانات آموزشی را داشتند، اکنون در شکل و قالبی مدرن رو نمایانده است!!! چرا که اکثر راه یافتگان به این مدارس از پس هزینه های خرید کتاب و کلاس های محیر العقول تستی برآمده اند و برخی خانواده ها هم با تحمل فشارهای مالی کمرشکن خود را بدین جرگه افزوده اند!!!!!
خلاصه آن که سیل سهمگینی که به راه افتاده همه را با خود می برد و همه خانواده های ایرانی وارد این بازی می شوند و هیچ کس توان گریز از آن را ندارد، آن هم به خاطر هیچ.  
تنها راه بسته شدن این همه تجارت های کثیف لغو دبیرستان های خاص می باشد. و بعد از آنکه به سالهای آخر تحصیل منتقل شد نهایتا باید فکری به حال غول کنکور کنیم.
 ملتمسانه از همه ی افرادی که مسئولند و ذره ای وجدان بیدار دارند خواهشمندیم  حداقل در قدم نخست هیچ آزمون و کتاب تستی تا سال دهم برای فرزندمان برگزار و یا چاپ نشود. بگذارید فرزندانمان شاد زندگی کنند و از کودکی خود لذت ببرند تا جامعه ای سالم و ایرانی شاد داشته باشیم.

چهارشنبه, 14 مهر 1395

بندرچابهار کنارک دو بندر بزرگ که درجنوب شرقی ایران به اقیانوس هند وآبهای آزاد راه دارند و تنها بنادر ایران که به آبهای آزاد راه دارند هستند واز موقعیت سوق الجهشی برخوردارهستند درطول این ۲۴ سال اخیر که منطقه تجاری صنعتی در بندر چابهار راه اندازی شده چابهار نسبت به پتانسیل ها قابلیت های که داشته آنچنان که می بایست توسعه یابد توسعه نیافته که دلایل زیادی دراین امر دخیل بوده اند که مهمترین آن عدم توجه دولتمردان در این دو دهه واندی از عمر منطقه آزاد چابهار و نگاه صرف مدیران منطقه به واردات کالای واحداث بازارچه ها برای فروش اجناس که وارد منطقه می شود بسنده می کردند  بدون در نظر گرفتن رشد وتوسعه متوازن شهر چابهار  به طوری که سه منطقه در شهر چابهار نامتوازن رشد کرده اند یکی که خود منطقه آزاد که خود را جدا از شهر چابهار می داند دوم هسته مرکزی شهر و محلات نسبتا توسعه یافته وسوم منطقه حاشیه نشین چابهار مانند کمب وامثال آن که ازنظرزیر ساخت ها شهری .....فاجعه بار می باشند حال اگر ما ساختار اجتماعی و برابری اجتماعی را در بندر اقیانوس ایران (چابهار)بطور عادلانه اجرا کنیم تا این سه منطقه از نظر زیر ساخت های عمرانی و بهداشتی واجتماعی به هم نزدیکتر شوند مهمترین عامل نا امنی های اخیر که گریبان مردم چابهار شده همین توسعه نامتوازی اجتماعی سه منطقه بوده است
حال جای سوال میباشد که چطور  بدون درنظر گرفتن  این معضلات چابهار مسئولین امر صحبت از واگذاری بنادر چابهار به هندی ها می کنند که ذکر چند نکته در این موارد خالی از لطف نیست  
۱_مدت زمان قرار داد چند ساله میباشد وآیا ذکر شده که هندی ها حق استفاده از کارگران مهندسان غیر بومی راندارند حتما از نیروهای بومی به طور کامل استفاده بکنند و آنها فقط پیمانکاران طرح توسعه باشند یا اینکه همراه خودشان از کارگر ساده  گرفته تابیل وکلنگ را از هند و افغانستان وارد بکنند  این شرکت ها مشخصا چه کارهایی را انجام می دهند
آیا امکان پذیر نبود بعد از مطرح کردن  طرح توسعه چابهار با سرمایه گذاران داخلی و بومی کشور با آنها و اگر سرمایه گذاران داخلی حاضر به انجام آن شده اند این قرار داد بسته می شد وآیادراین قرار دادبه مواردی همچون رعایت حقوق شهروندان بومی چابهار توسط هندی ها واگر اختلافی بوجود آمد چه مرجعی به آن رسیدگی کند اشاره شده است ودر کل اینکه آیا در این قرارداد اقتصادی  دولتمردان به موضوع امنیتی ملی کشورمان توجه کرده اند ویانه که همگی این ابهامات می بایست برای مردم روشن بشود
۲_موارد دیگری که منطقه آزاد چابهار شاهد آن هستیم تعداد زیادی از تجار افغان که مشغول واردکردن اجناس چینی هستند وبه گفته مسئولین منطقه آزاد نزدیک به شانزده شرکت افغان در چابهار مشغول می باشند .در این موردهم چندین سوال را از رئیس سابق وحال منطقه آزاد چابهار دارم که آیا نیاز بوده که حقوق تجار بومی را نادیده بگیریم بدون در نظر گرفتن رقابت ناسالم افاغنه بطوری  که گاها مشاهده شده که تجار افغان اجناس وارداتی خود را زیر فی می‌فروشند صرفا برای از دور خارج کردن تجارایرانی آیا نمیشد برای تجار افغان وغیر ایرانی مثل دبی برای آنها شرط صدور مجوز بنام ایرانی وبا دریافت سهم مشارکت مشخص برای افراد ایرانی در این زمینه هیچ توجه نشده آیا نیاز بود که برای واردکردن اجناس بنجل چینی ازتجار افغان استفاده بشود و تجار ایرانی به دلیل حس ناسیونالیستی افاغنه ورشکسته شوند
  بهتر نبود? افاغنه بجای وارد کردن اجناس بنجل چینی سرمایه گذاری دربخش زیر ساخت های عمرانی توسعه بنادر شرکت کنند
فکر کنم ما ایرانی ها برای وارد کردن اجناس چینی نیاز به همکاری افاغنه نداشته باشیم توسعه چابهاربدون در نظر گرفتن آموزش نیروهای ماهر ونیمه ماهر بومی در طرح توسعه چابهار باعث جایگزینی  این نیرو ها از خارج از استان و باعث  سیل مهاجرت به چابهارواین مهاجرت باعث ایجاد تنش و باعث گسترش حاشیه نشینی این بندر استراتژیک وایجاد ناامنی بیشتر خواهد شد که نمونه این ناامنی رادر حال حاضر شاهد هستیم

خالد ایراندوست

امروزه بسیاری از خانواده ها با چالش های تکنولوژیک جدیدی روبرو هستند که یکی از آنها ورود زود هنگام بچه ها به فضای مجازی و تکنولوژی های جدید است.

تبلت چه بر سر کودکان می آورد؟ آیا برای کودک تبلت بخریم یا نه؟ آیا تبلت کودکان را با هوش می کند؟ چه سنی برای کودک مان تبلت بخریم؟ کودک در روز چند ساعت باید از  «تبلت» استفاده کند؟ آیا تبلت بچه گانه یا مدرسه ای برای کودکان مناسب است؟ با سرخوردگی کودک در صورت نخریدن تبلت چه کنیم؟ آیا تبلت در بالا بردن ضریب هوشی کودکان تاثیر دارد؟

امروزه سوالاتی از این دست ذهن تعدادی زیادی از خانواده های ایرانی را به خود مشغول کرده است و آنها را در خرید تبلت برای کودکان شان مردد می سازد. هر چند عده ی زیادی از خانواده ها نیز بدون توجه به مضرات یا محاسن تبلت، اقدام به خرید تبلت نموده اند و سال هاست تبلت به عنوان یک اسباب بازی شبانه روزی در دست کودکان شان رویت می شود!

بدون شک رعایت محدوده سنی برای اجرا یا ورود به یک مرحله جدید از زندگی امری لازم و طبیعی است. به عنوان مثال سن ورود به مدرسه که بین 5 الی 6 سال در نظر می شود، سن تنها گذاشتن کودکان در منزل که عمدتاً از 12 سالگی آغاز می شود، گرفتن گواهینامه، انجام فرائض مذهبی، تماشای برخی فیلم ها و سریال و موارد عدیده دیگر که خانواده ها ملزم به رعایت و پیروی از آن هستند. اما متاسفانه در کشور ما سن ورد به دنیای دیجیتال از قانون خاصی پیروی نمی کند و به محض اینکه کودک بر اساس فرآیند تکامل حرکتی، توانایی گرفتن اجسام را فرا می گیرد، خانواده ها به کارگیری تبلت و سایر وسایل دیجیتال را آغاز می کنند و از آن به عنوان حربه ای برای ساکت کردن و در مراحل بعدی برای سرگرم کردن کودک استفاده می کنند.

هر چند کارشناسان و متخصصین در خصوص سن ورود کودکان به دنیای دیجیتال نظرات متفاوتی دارند و این سن در کشورهای مختلف متغیر است، ولی ذکر این نکته ضروری است که رعایت اصول و مراتب استفاده از وسایل و تجهیزات الکترونیک، گاهی اوقات از رعایت شرط سنی نیز مهم تر است.

داشتن هدف از خرید لوازم لوازم دیجیتال برای کودکان، استفاده قانونمند و هدفدار، توانایی خود کنترلی و استفاده به هنگام و به موقع از وسایل ( نه استفاده شبانه روزی و اعتیاد پیدا کردن)، پرهیز از خودنمایی و فخر فروشی، جلوگیری از اتلاف وقت بیش از حد و غیر منطقی، عدم جایگزینی این تجهیزات به جای دوستان واقعی از مواردی هستند که باید هنگام خرید این وسایل برای کودکان و نوجوانان به آنها توجه داشت.

در حقیقت نیاز سنجی که باید به عنوان اولین عامل در خرید وسایل مختلف مطرح شود، در بحث دنیای دیجیتال جایگاهی ندارد و خانواده ها بدون توجه به این امر اقدام به خرید وسایل دیجیتال برای فرزندان خود می کنند که در اکثر موارد جنبه فان و سرگرمی آن بر هر موضوع دیگری ارجحیت پیدا می کنند و ماجرای یادگیری زبان، برنامه های کاربردی آموزشی و ... یک تاکیتک قدیمی اتخاذ شده از سوی بچه ها در مجاب کردن خانواده ها و به دست آوردن این تجهیزات می باشد!

تبعات ورود زود هنگام به دنیای دیجیتال

کودکان و نوجوانان به دلیل عدم تکامل ساختار ذهنی و فکری و حتی ساختار فیزیکی و حرکتی ، نیاز به یک سری آموزش ها و فعالیت های روانی، جسمی و حرکتی دارند که این فعل و انفعالات و یادگیری ها معمولاً در مهد های کودک، مدارس، تعامل با گروه همسالان، بازی در محیط خانه و مدرسه، رفت و آمد و صله رحم، تماشای فیلم در سینما و تئاتر، رفتن به مسجد و سایر مکان های مذهبی، رفتن به پارک، گردشگاه ها و  و ... حاصل می شود. اما در دنیای امروز جوانان به جز رفتن به مدرسه (که آن هم عمدتاً با اکراه و از روی ناچاری صورت می گیرد) در سایر موارد اراده ای از سوی کودکان دیده نمی شود و هیچ تمایلی برای ورود به عرصه های اجتماعی و تعامل با هم سالان و به اصطلاح افراد کف جامعه در نسل جدید مشاهده نمی شود و بیشتر ترجیح می دهند در دنیای مجازی سیر کنند.

صرفنظر از مضرات روانی استفاده از این تجهیزات در سنین خردسالی و کودکی، استفاده زود هنگام از این وسایل تبعات جسمی و فیزیکی فراوانی نیز دارند که یکی از آنها آسیب های چشمی می باشد. چرا که بر اساس مطالعات انجمن متخصصین آمریکا، کودکان تا قبل از دو سالگی نباید به هیچ مونیتور و نمایشگری خیره شوند. مضاف بر اینکه امواج و سیگنال هایی که این وسایل از خود ساطع می کنند، اثرات جبران ناپذیری بر برخی اعضای بدن به ویژه مغز می گذارند.

بسیاری از کارشناسان و متخصصین حوزه روانشناسی کودک معتقدند : تمرکزکودکانی که از سنین کودکی به استفاده زیاد از تکنولوژی عادت کرده اند، درآینده روی دروس کم خواهد بود و دچار افت تحصیلیم ی‌شوند. هر چند نداشتن تمرکز یکی از دلایل افت تحصیلی در این دانش آموزان است ولی دلیل دیگر اختصاص ندادن وقت کافی به امورات درسی است چرا که بازی و سرگرمی اولویت اول این نسل محسوب می شود و کمتر دانش آموزی با اشتیاق به سراغ درس و کتاب می رود.

این کارشناسان کاهش اعتماد به نفس کودکان را از دیگر معایب استفاده ازتکنولوژی می دانند و معتقدند: کودک معمولاً باید با هم سن و سال خود بازی کند تا در کشاکش بازی با هم سالان اتفاقات جدید رخ دهد و کودک خود را در موقعیت مختلف محک بزند. اما در بازی های رایانه ای چنین اتفاقی کمتر رخ می دهد و کودک مجبور است با رقبای بزرگتر از خود مبارزه کند.  از دیگر مضرات این ورود زود هنگام عدم تکامل فرایند های مختلف یادگیری و حرکتی، دیداری، شنیداری و ... در کودکان است.

هر چند فروشندگان و طراحان این وسایل چنین نظری ندارند و همواره از این تجهیزات به عنوان یک وسایل کمک آموزشی یاد می کنند که می تواند در بالا بردن خلاقیت، بهره هوشی دانش آموزان یا افزایش قدرت ذهنی آنها موثر باشد که در عمل اینگونه نیست.

آسیب های حوزه دیجیتال تنها به ورود زود هنگام به عرصه دیجیتال محدود نمی شود چرا که در سنین بالاتر نیز اتفاقات ناخوشایند دیگری در این حوزه رخ می دهد که  آسیب های روانی و رفتاری بخشی از آنها می باشد. استفاده بیش از حد از این وسایل در دراز مدت منجر به برخی اختلالات رفتاری در کودکان میشود که در این بین می توان به اختلال در توانایی کلامی، کاهش شور و شوق اجتماعی و سرزندگی و نشاط ، کم رنگ شدن روابط عاطفی کودکان، کاهش میزان تمرکز و ... اشاره کرد. اوتیسم یا درخود ماندگی اشاره کرد. آسیب های جسمی در این حیطه نیز کم نیستند و فشار به گردن، مچ دست، کمر، سیستم دفع و کلیه ها و آسیب های ناشی از کم تحرکی به ویژه در سنین کودکی و ... بخشی از آسیب های جسمی ناشی از استفاده بیش از حد از وسایل الکترونیکی محسوب می شوند.

بالاخره تبلت بخریم یا نخریم؟!

تصور دنیای امروز بدون تجهیزات الکترونیک امری محال و غیر ممکن است. چرا که ساختار جوامع و دولت ها بر مبنای تجهیزات الکترونیک استوار شده اند و تقریباً می توان ادعا کرد زندگی امروز بدون وسایل و تجهیزات الکترونیک امکان پذیر نیست. اما نکته ای که در این بین مغفول مانده است و خانواده ها بدان توجهی ندارند، نحوه استفاده از این وسایل و کنترل ارادی در استفاده بهینه از آنهاست.

کودکان آینه تمام نمای والدین هستند. هنگامی که والدین در زمان استراحت، هنگام صرف غذا، در مجالس مهمانی و حتی در رختخواب حاضر به ترک گوشی همراه خود نیستند و سیر آفاق و انفس در شبکه های مجازی را به مصاحبت با خانواده یا اقوام ترجیح می دهند، بالتبع انتظار استفاده منطقی از تبلت توسط کودکان و نوجوانان نیز امری عبث خواهد بود. از برآیند گفتار فوق چنین بر می آید ورود به دنیای دیجیتال بدون پیش زمینه و داشتن آگاهی از نیاز های تکنولوژیک نه تنها برای کودکان بلکه برای افراد بزرگسال نیز تبعات فراوانی به همراه خواهد داشت که پرداختن به آن از حوصله این مقال خارج است. بنابراین خانواده ها باید در نظر داشته قبل از خرید تبلت یا هر وسیله دیگری اعم از دیجیتال یا غیر دیجیتال نیاز سنجی و ضرورت داشتن آن در خانواده مطرح و بررسی شود و صرف خرید این وسیله توسط بچه های فامیل یا در و همسایه ، دلیل خرید آن تلقی نشود.

نکته دوم لحاظ کردن محدودیت در استفاده از وسایل دیجیتال است. در بسیاری از کشورهای دنیا تبلت های کودکان به سیستم قطع خودکار بعد از یک مدت زمان مشخص مثل بیست یا سی دقیقه است.

نظارت بر استفاده بهینه از دیگر وظایف والدین در این امر است و کودکان باید نوع استفاده از تبلت را به والدین گزارش دهند. هر چند صنعتی شدن جوامع و آپارتمانی شدن فضاهای مسکونی و نبود امنیت در کوچه و خیابان باعث کم شدن تحرک بچه ها و روی آوردن به بازی های اینترنتی و رایانه ای شده است، ولی این نباید دلیل بر عدم ارتباط خانواده با بچه ها و پرداختن به شادی های مشترک شود. توجه به باز یهای بومی – سنتی، افزایش صله رحم، عدم استفاده از گوشی در منزل توسط والدین، خرید نشریات و کتاب و مطالعه در حضور فرزندان و ... می تواند از علاقه مفرط کودکان به تبلت و سایر وسایل دیجیتال بکاهد.

سخن پایانی

هر چند جذابیت صفحات نقاشی تبلت از مداد های شمعی و آبرنگ بیشتر است و گوش کردن موسیقی با تبلت از گوش کردن به داستان های اطرافیان یا رادیو خوش تر است ولی خانواده ها باید بدانند، ورود زود هنگام به عرصه دیجیتال و پس از آن استفاده بیش از حد از فن آوری تبعات جبران ناپذیری برای کودکان و نوجوانان خواهد داشت. از سویی قطع ارتباط با دنیای دیجیتال امکان پذیر نیست و نمی توان کودکان را از ورود به این دنیا منع کرد. فلذا بهترین کار آموزش مناسب و نظارت مستمر بر فعالیت های دیجیتال فرزندان و سپردن برخی امور رایانه ای خانه به آنها است. درخواست پیگیری سفارشات کالا، سپردن کار تایپ لیست کارمندان و برخی امورات اداری، پرداخت قبوض شرکت های خدماتی، دانلود مقالات مختلف و خواندن در جمع خانواده، ساخت کلیپ از عکس های خانوادگی و ... می تواند باعث استفاده جمعی از فن آوری و حضور بیشتر بچه ها در جمع خانواده و جلوگیری از انزوای رایانه ای شود. امید خانواده ها با رعایت موارد فوق زمینه را برای ورود بهنگام و منطقی به فضای مجازی و رشد همه جانبه فرزندان خود فراهم کنند.

با تشکر - حاج سعیدی

سه شنبه, 06 مهر 1395

- يكي از مهم ترين اقداماتي كه دولت ها بايد در برنامه هاي كلان خود، براي حفظ و تحقق سرمايه هاي انساني لحاظ كنند، مهار بزهكاري و جرم است،در اين ميان اصلي ترين راهکار توجه و تاکيد ويژه بر آموزش همگاني براي پيشگيري از آسيب هاي اجتماعي است.

 

آخرین اخبار

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت

گزارشات پر بازدید

جاذبه های گردشگری استان سیستان و بلوچستان

آمار بازدید کنندگان

mod_vvisit_counterامروز713
mod_vvisit_counterدیروز2343
mod_vvisit_counterاین هفته713
mod_vvisit_counterهفته قبل15729
mod_vvisit_counterاین ماه41837
mod_vvisit_counterماه گذشته68040
mod_vvisit_counterکل بازدیدها1433614

بازدیدکننده جاری : 32
آدرس آی پی : 54.225.55.174
,
امروز : 19, آگوست, 2018

حالت های رنگی